Çıkmaz Sokaklar (30.11.2008)

Yazıcam bu gece yine ama her zamanki gibi kelimeler, cümleler beklemeyin benden, sade olacak.. Bu sefer gözyaşlarım dingin olmayacak, deli gibi akacak yollarından. Akmaktan yorulacak, durup onlar ağlayacak bu sefer için için.. Deli gibi içmek istiyorum. Daha beş dakika geçmedi, üçüncüyü yuvarlıyorum tabiri caizse.. Ben yuvarlanıyorum aslında, yüksekler bana göre değilmiş demekki, demekki nerede olursan ol aslında avucunda bir şey yokmuş.. Ne kaldı ki ellerimde şimdi, loş boş bir oda, içinde sadece senin anıların..

Hiç. Param parça kalbimle yaşamaya çalışıyorum bu güzel dünyayı. Görebiliyorum güzellikleri fakat dağıldı benim içimde her şey. Tüm her şey dağıldı organlarımla beraber dört bir yana. Her tarafım sızım sızım titriyor. Neye yaşıyorumki ben bunca senedir?.. Kim anladı ki derdimi, isyan etmek istemiyorum ama soruyorum kim anlayabildi ki.. O keman varya şuan çalan, damarlarım sızım sızım sızlıyor çalarken, içersinde acılarım süzülüyor, dolaşıyor tüm bedenimi.

Kime neyi dert yanayım, ben yürüdüğüm tüm sokaklar çıkmaz sokak olmuş, uzun ve uçsuz bucaksız yolların kurbanı olan ben ve sen şimdi neredeyiz?.. Fotoğraflardaki bakışlarını hissedemiyorum. Ruhsuz gibiyim. Ya da gitmiş o seninle birlikte, alıp götürmüşsün uzaklara.. Bu yazı her zamankinden farklı oldu. Öz ve kısa.. Tutunmaya çalışıyorum hayata.. Eskisi gibi tat alamıyorum meyvelerden, yağmurdan.. Yıllar.. Yalanlarla dolu geçen gayrı yıllar.. Çok mutluyuz değil mi şimdi, hah.. Öyle bir sarıl ki bana yaşam sadece o saniyelerden ibaret olsun benim için. Alabileceğim tüm tatları, tüm nefesi alayım o an.

O son sarılışın hani, ne kaldı ki zihinde bu acı hikayelerden başka.. Off, her şey ne kolay, ellerim gitmiyor, ileriye bakacak gözler kalmadı artık bende. Nereye baksam seni görmek istiyorum, ama yoksun. Ne diyebilirim ki, ağlamıyorum artık, yaş kalmadı dökmekten.. En son yüreğimden döküldü sözler artık buraya, yapabileceğim bir şey yok bunu biliyorsun.

Yüzümü yıkamaya gittim, aynaya baktım, baktım, baktım.. Gözlerime baktım, neredeler anlayamadım.. Düşüncelerimle elim uzandı kadehe, iyiyim çok iyiyim, sadece seni düşünmekten basit bir ayyaş oldum o kadar..

Yazan: Cansın Mert

Sadece Gel (04.11.2008)

Hala sensiz geçiyor günlerim, öylece oturuyorum o sarı tahta sandalyemde. Ne zaman geleceksin diye sormuyorum sana, sormuyorum çünkü sende bilmiyorsun ne zaman beni kollarının arasına alacağın zamanı.. Kollarımı koyacak bir dayanağım, bir masam bile yok. Ellerimi kenetlemişim birbirine, sanki onlar seni yaşıyormuşcasına..

Kırmızı ışıklarda beklemek zor geliyor artık. Herkes bir bir amacına ulaşıp mutlu sona varıyor. Neden bende karşıya geçmek bu kadar zor? Neden bu geçidi geçmek için attığım her adımı geri çekmek zorunda kalıyorum?.. Yeşil ışığı görmek istiyor gözlerim artık, gel benim ışığım ol. Artık yoruldum, çok yoruldum adımlarımın kederini ve ızdırabını çekmekten. Aşkı nadiren görebiliyorum. O da sadece rüyalarımda. Rüyalarda da olsa seni yaşamak, seni hissetmek harika. Sabah uyandığımda gördüğüm rüyaların gerçek olmadığını anlasamda, yüreğimdeki o acıyla devam ediyorum hayata..

Ben hariç keşke herkes bir dağa tırmansaydı. Artık görmelerini istemiyorum çünkü düşüşlerimi.. Savrulan rüzgarların sebebi ben olmak istemiyorum artık!.. Sana hiç bir zaman ulaşamasam bile, hiç bir zaman solmayan dağlardaki açan mis kokulu çiçeğim ol benim. Mor yapraklarını çevrendeki kayalar korusun, koparamasın, dokunamasın hiç birine hiç kimse.. Sadece izleyebilsinler güzelliğini uzaktan. Kıskanıyorum seni bağışla, ben sonbaharın sonlarına yaklaştım. Biliyorsun bunun sonu uçsuz bucaksız beyazlar. Beyazlarla bir olmadan gel yüreğime.

Senin yerin hiç bir zaman değişmedi bende. Çocuk olduğumuz günler geride kaldı fakat adını kazıdığım ağaç hala aynı yerde. Başka hiç bir sevgiliye vermemiştir bedenini. Kazımıştır bedeninden ruhuna bizi, görmüştür o da bu büyük sevgiyi.. Gide gide imlâm bozuluyor. Sözcüklerim darmadağın oluyor zihnimde, aktarırken beyazlığa göz yaşlarım mürekkebi zehirliyor, yazamıyorum..

Ve bu gece yine her zamanki gibi büyük bir istekle gözlerimi yumuyorum, gözbebeğimsin sen benim rüyalarıma düşen.. Seni kurtarmak için ağlıyorum geceleri, gel lütfen, sadece gel.. Kirpiklerime tutun gel yüreğim, gel yüreğim dayanmıyor artık mülteci olmuşum bu dünyada ben.. Gün geçtikçe artan yaralarıma dokun, kendime, kendine getir beni. Yoksa artık su alan bu gemide tüm yaralarımla beraber tuzlu suyun daimi mahkumu olacağım..

Yazan: Cansın Mert

Yol Arkadaşım (15.07.2008)

Duruyorum öylece karanlığın tam ortasında, yüreğimdeki güneşin batışını hissediyorum. Ölüyor gibiyim, sol yanımdaki sızı hiç bir hastalıkta görülmemiş bu güne kadar.. Gündüzleri tekrar görebilecek miyim yansımaları, yüreğim buna yardım edecek mi, tekrar pembe gözlüklerle görebilecek miyim her şeyi?.. Aslında gözlük takmam ben, gözlerim öyle görmesini bilirdi güneşim varken. Abartmıyorum sızımı bunu ancak yaşayan bilir, ayrılıkları yağmurlar bilir ve her damlası bu ateşi söndürmek için çabalar, fakat başaramaz.. Yazık olur boşa yanan kalplere, üzülürüz güneşi bir daha doğmayan yüreklere.. Güneşim kim bilir şimdi nerede.. Acayip bir haldeyim, beni bu halde görmeyin ne olur.

Saçlardaki aklarımın sebebini sormayın, söyleyemem.. Acemi bir terzi gibi yamamaya çalışıyorum ruhumdaki sökükleri fakat başaramıyorum, o kadar acemiyim ki bu konuda. Ve bir o kadar da hassas.. Hayatın acımazlığı olarak algılıyorum bunu ama bununla barışık kalmaya çalışıyorum çünkü esas olan senin ne kadar vurduğun değildir. Senin ne kadar ayakta kalabildiğin, ne kadar direnebildiğin, ne kadar ilerlediğin önemlidir. Acıbadem kurabiyesi aldım elime bir yandan onu ısırıyorum, bir yanda duygular yansıyor bu cümlelere.. Hayatta tıpkı bu kurabiye gibi değil mi, acımasızdır. Güçsüzlüğünü gördüğü anda seni tekmelemeye başlar fakat gönül gözüyle görebilen içindeki tatlılıkları hissetmeye ve yaşamaya başlar. Bu bir bağlamda acıklı komedidir. Acile götürün beni biran önce, yüreğimdeki güneş tam anlamıyla sönmeden geri döndürün bunu.. Yoksa ben nasıl hayatıma devam edeceğim?..

Aç acına yaşıyorum yıllarca, güneşi hissebilmek beni yaşama bağlamaya yetiyor, o her geçen gün sönükleştiğini bilsemde içimde ufak bir kıvılcım kalana kadar onun bana verdiği son alevini hissedene kadar doya doya yaşayacağım. Yol arkadaşım olmuştun oysa ki.. Oysa ki sırf yol arkadaşım değil, yaşama bağlayanımdın.. Açık sözlü olamadı dilim, gurur denen lanet olası şey çıkıverdi karşıma.. Güneşin tekrar doğmayacağını bile bile susturdu dudaklarımı. Ah adaletsiz günler, biri birine uymayan asaletsiz günler.. Geçip gidin hayatımdan, durmayın buralarda bir saniye bile. Sizin ne işiniz varki benimle, bakın keyfinize.. Ben adapte olmuşum yüreğimin sessizliğine.. Adet edinmişim, gözyaşlarımın süzüldüğü yolları kendime.. Gidiyorum oralarda öylece, güneşin batışını izliyorum ve zaman akıp gidiyor gözyaşlarımla birlikte.. Ellerime konan serçe ayakları misali bir hafifliğin vardı tenimde.. Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası almış gibiyim, dualarımda dinmeyen bir af beklentisi var.

Kaderimi yaşıyorum tek göz odada ve bekliyorum çıksın gelsin o af bana, çıkarsın beni karanlığın ortasından. Beyoğlu'nun ücra köşelerindeki meyhanelerdeki dostlarımı da.. Gecemiz gündüzümüz olmuş bizim, rakımız hayallerimiz, mezemiz ümitlerimiz. Gündüzlerimiz ise acılarımız.. Ağır kayıplar veriyoruz gün geçtikçe, dostlarımın yüreklerindeki güneş bir bir sönüyor istemeselerde.. Onlara dua ediyorum mezarlarının bir köşesinde. Oturmuş okuyorum güzelliklerini gecelerce.. Bir yandan onun için okuyorum ve bir yandan da kendim için yalvarıyorum Allah'a 'ne olur benim güneşimi söndürme' diye.. Güneyden esen rüzgarların esiri olmuşuz biz, sıcak ve bir o kadar da yüreğimizi okşayan vazgeçemediğimiz esintiler.

Ama duracağım yerimde, izleyeceğim gidişini. Sessiz ve fırtınasız olacak, sadece usulca yağan yağmurlar şahitlik edecek.. Çok gereksiz bir şekilde olacak. Yüreğimin çarpıntısını hissetmeye çalışacağım fakat başaramayağım.. Bakakalacağım ardından sessizce.. Ben yine bir pisliği oynayacağım.. Sol yanımda hasret olacak ismin, zamansız gidişini getirecek zihnime her zaman. Güneşli mevsimler hiç gelmez, gündüzlerimde sen doğmayacaksın. Yağmurlar hüzünlü ve her damlası yara açıyor bedenimde.. Gitme güneşim, yok etme gündüzlerimi, yaşanır kıl hayallerimi. Umuyorum bir gün geleceksin, yol arkadaşım nerdesin?..

Yazan: Cansın Mert

Elimi bırakma Zaman (25.06.2008)

Zamana yüklenip duruyorum yazılarımda. Ne alıp veremediğim varki seninle durdurulması bir saniye bile mümkün olmayan acımasız zaman. Oysa ben seninle arkadaş olmak istiyorum, hayatımın bir kelebek ömrü kadar kısa süreceğini bilsem bile senden bir şeyler öğrenmek istiyorum. Yıllarım çok çabuk geçiyor artık. Herkes gelip geçiyor fakat sen her zaman benim yanımdasın, bırakmıyorsun beni. Vazgeçmiyorsun benden. Çok alıştın bana değil mi? Evet, bende sana.. Çoşkuyla yürüdüğümüz yollar kapandı mı aşkı ararken? Seninle avuçlarımız bom boş kaldı desene kader ortağım.. Hep bekledik seninle, vazgeçişlerin başrolleri biz olmamalıydık çünkü. Bu yolda yürümekten hiç vazgeçmedik seninle, gitmedik başka diyarlara..Yardımcı olmasan da bana bundan sonra, kelebek ömrü kadar kısa sürse de aşk denen tarifi mümkün olmayan şey isterse vazgeçer miyiz o isterse?.. Dönemeyiz artık eski şehirlere seninle, sen geriye dönmeyi sevmezsin çünkü dostum. Her ne kadar içimizde bir yara olarak kalsada..

Yaşamama şahit olmak istiyorsun aşkı sende biliyorum fakat hissetmeden, konuşmadan, dokunmadan mümkün mü bunu yaşamak? Ellerimi uzattığımda dokunamadan yaşamak.. Aşk, yalan mı gerçek mi, sen bu cevabı bulmama yardım et bana.. Yılları hızlandırmaya başladın artık. Anladın ki bir şey çıkmayacak böyle yaşamaktan. Artık ne çabuk geçiyor yıldızların kayıp gittiği o güzelim geceler.. Geriye dönüp baktığımda ise eskiden vakit geçmek bilmezdi dostum, doya doya yaşardım ve sen buna gülümseyerek şahit olurdun. Ne zaman hızlandırdın hayatımı, hiç farkına varamadım hala.. Ne kaldı ki elimde senden başka.. Bir kırık yüreğim ve boş avuçlarım.. Her şeyim gitti benden. Sen neden bırakmazsın ki bu çulsuzu?.. Çok mu seviyorsun beni? Çok mu bağlandın bana? Yoksa seninde mi kimsen yok?..

Dedim ya her şeyi bıraktım, istemeden de olsa yanıma kırık kalbimi alarak geldim yanına.. Umutlarımı, hayallerimi, isteklerimi bıraktım da geldim sana.. Artık bundan sonra çabalar neye yarar, yaşayacağız beraber seninle bu hayatı, ömrümü kısa tutsanda bundan sonra umrumda değil. Ben zaten acıların en büyüklerini tattım, en derin çukurlara düşsem de artık ne yazar..

Yazan: Cansın Mert

İşte Gerçek Bu (21.06.2008)

Seviniyoruz, çokta mutluyuz. Bu dünyada var olmak ne kadar keyifli değil mi? Yüzlerimiz gösteriyor bunu coşkuyla, alabildiğine haykırıyoruz ya da haykırmaya çalışıyoruz fakat nereye, kime? Şükredin sadece, bu günler şans mı sadece, ellerinizi açmaktan çekinmeyin ve her şey için şükredin..

Şarkılardaki duyguları ayıklıyorum kendime mâl etmek için. Arnavut kaldırımlarında vakitsiz yağan yağmurun tadını çıkararak yürüyorum, neyi istediğimi bilmeden sokak sokak dolaşıyorum ellerim cebimde.. Şarkılara dalarız öylece.. Amacın var veya yok dinlersin saatlerce.. Şarkı seni mi anlatıyor veya müziğin ritmi ya da sanatçının kaderini yazan sesi.. Hepsi bir araya gelince ne hissediyorsun, bu açıklanabilir bir şey mi? Anılar mı diyorsun? Yaşamak istediklerin mi yoksa hayattaki değer yargıların mı.. Kimi zaman gün ağarıncaya kadar belkide, belkide martı sesleriyle karıştığı zamanlara kadar.. Duyguların pekişsin, devam et, buna değer. Bir dua misali..

Değer yargıların olmalı büyük ihtimalle.. Daha ne yaşadık ki biz, kaç yaşındayız? Küçük yaşlarda çok büyük sorumluluklar alanlardan mıydınız? Sevinin, gözleriniz dolu dolu bakıyor artık hayata.. Hayat nasıl bir şey böyle, her yer soğuk ve karanlık, kendi kendine tarifsiz, hayatına şükret bu yazının bu satırına gelebildiysen eğer hayat seni olgunlaştırıyor. Bomboş kaldıysa da zaman zaman avuçların, her zaman bekle, vazgeçme.. Avuçlarından kayan giden zamana hiç bir zaman üzülme çünkü onu en iyi şekilde kullananlardan biri de sensin emin ol..

Sadece bir şey kalmıştır bunun dışında, kaşlarını çatmamaya özen göster. Hayır, sinirden bahsetmiyorum, yoğunlaştığı zaman sol tarafın sıkıştığı zaman, dünya yansa da acıdan tutmalısın kendini hayat çok sert olsada.. Aynanın karşısındaki çocuk seni öyle görmeye tahammül edemiyor çünkü, üzme onu. Ona terli terli soğuk su içirme, bir daha dilediğince koşup oynayabilmesi için buna dikkat et. Çünkü birbirinize ihtiyacınız var, dikkat et her zaman, ateşe verme ömrünü, yüreğindeki ateşle yaşamayı öğrenenlerdensin sende.. İleriye doğru olan adımlarında hüzünlü çizgiler oluşmasın çehrende. İstediğin her şey kalbinde.. Başkaları bilmez görmez. O'na kulak ver. İşte gerçek bu..

Yazan: Cansın Mert

Büyüdük Biz (19.04.2008)

Yazıyorum, nedenini de biliyorum aslında.. Ama sadece yazmak için yazmıyorum. Duygular var, her tattan zaman geçtikçe biriken duygular. Bunları hafifletmek mi amacım yoksa bu yazıyı yazarken çoğalmalarına yardımcı olmak mı?.. Oysa yazmak geride bırakacak mı duyguları.. Yaza yaza beynimden ve yüreğimden çıkıp kağıtlara yapışacak mı bir bir hepsi? Varsın çıksın ya da çıkmasın zaten çıkmasını da istemiyorum, yaşlanmak güzel şeymiş hakketen. Dönüp arkana nasıl büyüdüğünü görmekte güzelmiş. Eski günlere dönseydim keşke diyorsun belki ama şimdiki aklında bunları söylüyorsun. Keşke gidebilsek değil mi şuanki düşüncelerimizle geriye.. Öğreniyoruz biz sıkma canını olması gereken düzen bu. Yakalayamacaksın, tutamayacaksın bu dört dörtlük düzeni, her zaman aklının bi köşesinde kalacak o 'geçmiş' denilen güzellikler. Güzellikler evet, kötüde geçmiş olsa güzeller. Büyüttüler seni farkında değil misin? Geçmiş hepimizin geçmesi zorunlu olan bir yolmuş meğersem. Geri adımlarının çok ağır, ileri adımlarının çok hızlı olduğu bir yol. Bu yolda bedenlerden çok kalpler yoruluyor.

Beden bilinmez bir yerde mücadele veriyor. Mücadele veren sadece bedenim mi yoksa onun barındırdığı yüreğim mi? İkisi çok iyi kardeşler bende. Geçmişe yolculuğa çıkarsak eğer azılı iki düşmandı diyebilirim onlar için. Yaşlandıkça sevdiler birbirlerini, hayatı anlamlı yaşamak için birbirlerini sevmek zorunda olduklarını anladılar. Ve çokta mutlular, öyle bağlılar ki birbirlerine.. Onların mutluluğu bana da yansıyor. İyiyim ben, hayatta olmak güzel. Bize verilmiş bu ödülü bir kere kullanıyoruz iyi ya da kötü şekilde. Yanıyor mu yürekleriniz sizinde sızlıyor mu arada? Cevabını duyuyor gibiyim, evet sızlasın ve yansın yüreklerimiz. Çünkü biz ancak böyle büyüyebiliriz. Böyle saçlarımız beyazlar ancak. Hayat bize böyle alışabilir.

Biz demek istemiyorum aslında, ben demek istiyorum. Yanlış anlamayın ben dememi, hepimiz biriz aslında. Fakat biz olarak bir değiliz. Birer birey olarak biriz. Yalnızız biz, gözlerinin alabildiğine gördüğü doluluklara aldanmayın. Onlar sadece gündüzleri güneşin yansıması. Oysa geceleri var birde en az gündüz kadar hakkı olan geceler. O zaman doldurulmuş görüntüler ve görünmesi istenilen duygular ve o gülücükler nerede? Ayın soluk yansımasının gücü onları çıkarmaya yetmiyor değil mi? Sineye çek kendini, dur bir saniye bekle çok sessiz ol duyuyor musun? Duyamıyorsun değil mi onların seslerini, bende duyamıyorum. Boşuna saçlarımız ağarmıyor bizim, yollar bitmez, kader tüketsede bazen, ruh tükenmez..

Yazan: Cansın Mert